تاريخ الطبرى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٣١

سخن در اينكه در هر يك از شش روز مذكور در كتاب خداى چه چيزها خلق شد

آسمان خلق فرمود پس معنى گفتار ابن عباس كه در روايت ديگر آمده چيست كه گويد : « نخستين چيزى كه خداوند عز و جل خلق فرمود قلم بود و به دو گفت : بنويس و قلم گفت : پروردگارا چه بنويسم ؟ گفت : قدر را بنويس . و قلم همه بودنيها را تا به روز رستاخيز بنوشت . آنگاه خداوند عز و جل بخار آب را بر آورد و آسمانها را از آن برون كشيد . آنگاه ماهى را خلق فرمود و زمين را بر پشت آن بگسترد و ماهى مضطرب شد و زمين بلرزيد كه آن را با كوهها استوار كرد و كوهها به زمين همىبالد . »

و روايت به اين مضمون مكرر هست .

گوييم : طبق شرح و تفسير روايتها كه از ابن عباس و ديگر كسان آمده گفتار ما درست مينمايد و روايت ابن عباس مخالف گفتار ما نيست .

اگر گويند روايتها كه دليل صحت گفتار تست چيست ؟

گوييم : عبد الله بن مسعود و جمعى از صحابهء پيمبر صلى الله عليه و سلم در بارهء اين آيه كه خداى عز و جل فرمايد : و اوست كه همه مخلوق زمين را بيافريد . سپس به آسمان پرداخت و آن را هفت آسمان كرد ، گفته‌اند كه عرش خداوند تعالى بر آب بود و مخلوقى جز آنچه پيش از آب خلقت شده بود نبود و چون اراده فرمود كه خلق بيافريند از آب بخارى بر آورد كه روى آب آمد و آن را آسمان ناميد كه آسمان بمعنى بالاست . آنگاه آب را بخشكانيد و آن را يك زمين كرد . سپس آن را بشكافت و هفت زمين كرد و اين به روز يكشنبه و دوشنبه بود . و زمين را بر ماهى آفريد و ماهى همان نون است كه خداوند عز و جل به قرآن كريم آورده و فرموده : « نون و القلم » و ماهى در آب بود و آب بر پشت سنگ بود و سنگ بر پشت فرشته بود و فرشته بر صخره بود و صخره بر باد بود و اين همان صخره است كه لقمان فرمود كه نه در زمين است و نه در آسمان . و ماهى بجنبيد و زمين بلرزيد و خداى عز و جل كوهها را بر آن ميخ كرد كه به جاى استوار شد

كوهها بر زمين همىبالد و گفتار