تاريخ الطبرى ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ١٠٤

سخن از وفات آدم عليه السلام

پيش قابيل و فرزندانش دانشى نبود كه از آن بهره ور شوند .

به پندار اهل تورات عمر آدم عليه السلام نهصد و سى سال بود .

از ابن عباس آورده‌اند كه عمر آدم عليه السلام نهصد و سى و شش سال بود .

و اخبار منقول از پيمبر صلى الله عليه و سلم و عالمان سلف را پيش از اين آورده‌ام كه عمر آدم يك هزار سال بود و از آن پس كه چهل سال عمر خويش را به داود بخشيد خداوند ، عمر او را چنان كه از پيش بود كامل كرد ، شايد آنچه از عمر آدم به داود بخشيده شده در تورات به حساب عمر وى نيامده و گفته‌اند عمر وى نهصد و سى سال بود .

اگر كسى گويد : اگر چنين باشد آدم از عمر خويش چهل سال به داود بخشيد و مىبايد در تورات عمر وى نهصد و شصت سال آمده باشد تا با اخبار منقول از پيمبر صلى الله عليه و سلم منطبق شود .

گوييم : در روايت ابو هريره بود كه آدم از عمر خويش شصت سال به داود بخشيد و اگر چنين باشد آنچه در تورات دربارهء عمر آدم آمده موافق روايت منقول از پيمبر خدا صلى الله عليه و سلم است .

از ابن اسحاق آورده‌اند كه وقتى آدم صلوات الله عليه وصيت نامه نوشت و بمرد فرشتگان فراهم آمدند كه وى صفى الرحمان بود و فرشتگان و شيث وى را در مشرق فردوس به نزديك دهكده اى كه نخستين دهكدهء زمين بود به خاك سپردند و آفتاب و ماه هفت روز و شب بگرفت و چون فرشتگان بر او فراهم آمدند و صيت نامه را بر نردبانى نهادند و شاخى را كه آدم از بهشت آورده بود تا ياد خدا عز و جل را فراموش نكند بدان پيوستند .

يحيى بن عباد از پدر خويش آورده كه وقتى آدم

بمرد خداوند وى را با كفن و حنوط در بهشت زنده كرد آنگاه فرشتگان وى را بگور كردند .