صحيفة الزهراء ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٧

مقدمة مؤلف

مهربانش فرا رسيده بود ، پس از چندى كه قدرت برخاستن از بستر را نداشت ،

بستر بيمارى را ترك گفته وبه كارهاى خانه مشغول مى شود ، حضرت على

( عليه السلام ) وارد شده وعلت را جويا مى شود ، آن حضرت خواب خود را نقل

مى كند .

اكنون زمان آن رسيده است كه شوهر خويش را از آنچه در طول اين

مدت در دل انباشته ومخفى نموده ، آگاه سازد ووصاياي خود را با أو در ميان

گذارد .

حضرت على ( عليه السلام ) همه را از اتاق بيرون نمود ، ودر كنار بستر همسر

مهربانش قرار گرفت ، حضرت فاطمه ( عليها السلام ) فرمود :

اى پسر عمو در طول زندگى مرا دروغگو وخائن نيافته‌اى ، ونيز در اين

مدت هيچ گاه مخالفت تو را ننموده أم ، أمير المؤمنين فرمود : تو داناتر وبا تقواتر

وگرامىتر از آن هستى كه من تو را به خاطر مخالفت كردنت با خود مورد سرزنش

وتوبيخ قرار دهم ، دورى از تو ونبودنت بر من بسى گران ودشوار خواهد بود ،

ولى چه بايد كه اين مسأله‌اى است كه كسى را از آن راه گريزى نيست ، سوگند به

خدا كه با رفتنت مصيبت رسول خدا برايم تجديد مى شود ، انا لله وانا إليه

راجعون ، از اين مصيبت بس بزرگ ودردناك ، اين مصيبتى است كه از آن

دلدارى نتوان يافت ، وسوگى است كه جايگزينى ندارد .

حضرت فاطمه ( عليها السلام ) فرمود : به تو وصيت مى كنم كه در تشييع جنازة أم

كساني كه به من ستم نمودند شركت نكنند ، مبادا بگذارى كسى از آنان بر جنازة

من نماز بگذارد ، ومرا شب هنگام آنگاه كه چشمها آرام گرفته ومردمان به

خواب رفته اند به خاك سپار .