صحيفة الزهراء ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٦

مقدمة مؤلف

ومولايشان دادند ، وتنها مالي كه پدرش براي دختر خود وپاره تنش بجاى

گذاشته بود را غاصبانه از أو ربودند ، خانه اش را به آتش كشيدند ، وأو را در ميان

در وديوار ، يا در حقيقت مرگ وزندگى قرار دادند ، وحتى جان فرزند

شش ماهه اش را گرفتند ، تا آنجا كه مجبور شد در آن بي كسى وتنهائى به

كنيزش فضه پناه برده وبگويد : فضه مرا درياب كه محسنم را كشتند .

أو در بستر مرگ قرار داشت ، مرگى كه از ناحية افرادى كه از دو لب پيامبر

وبا دو گوششان شنيده بودند كه مى فرمايد : " هر كس فاطمه را بيازارد مرا

آزرده ، وخداوند براي غضب أو غضبناك است " ، بر آن حضرت وارد آمده بود ،

آنان كه زندگى زودگذر دنيا چشمانشان را پر كرده وعشق به رياست دنيوي

وجودشان را لبريز ساخته ، وخداى خود را به فراموشى سپرده بودند ، آنان كه

خود را واليان امر مسلمانان بشمار آورده ، ودر واقع هنوز زنار كفر بر گردنشان

آويزان بود .

مگر مىشود دين الهى به كساني تفويض شود كه در گرداب كفر

وبت پرستى غوطه ور بوده ودر برابر بتهاى سنگى وچوبى سر فرود آورده ،

وصحيفة اعمالشان مشحون از هر كار زشت وپليدى باشد .

مگر مى شود دين خدا به كساني سپرده شود كه نقطه روشنى در

زندگيشان وجود ندارد ، زنان پشت پرده را از خود داناتر بشمار مى آورند ، در

جنگها با خفت وخوارى رو به فرار مى گذارند ، پيامبرشان را متهم به نسبتهاى

ناروا مى سازند ، واز شناخت آيات قرآني بي بهره اند ، تو گوئى أصلا آن را

نخوانده اند .

أو در بستر مرگ قرار داشت ولحظه وداع با شوهر وفادار وكودكان