صحيفة الزهراء ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٣

مقدمة مؤلف

چه باكى است بر آنكه خاك قبر پيامبر را بوئيده ، كه در تمام عمر هيچ

عطرى را نبويد ، به آنكه رخ در نقاب خاك نهان كرده بگو آيا صداى ناله وفرياد

مرا مى شنوى ، آنچنان مصيبتها بر من باريدن گرفته ، كه اگر اين گونه بر روزها

مىباريدند چون شبهاى تار مىگرديدند ، من در سايه پيامبر ودر حمايت

ويارى أو بودم ، از هيچ دشمنى وكينه اى تا زمانيكه أو ياورم بود ،

نمى ترسيدم ، اما امروز در برابر فرومايگان خاضعم ، ومى ترسم به من تعدى

شود ، وستمگر را به تنهائى دفع مىكنم ، اگر قمري شب هنگام بر شاخسار گريه

وناله سر مى دهد ، من هر بامداد نيز در ناله وگريستنم ، پدر جان ، بعد از تو حزن

واندوه را مؤنس خود خواهم ساخت ودر سوگت سرشك غم زينت دامان من

گرديده است .

فاطمه با مرگ پدر مهربان ودلسوزش بسيار گريست ، حسرت واندوه

آسمان دلش را در غبار تيره فرو كشيد ، وزبانه هاى غم وماتم آتش بجان وى

افكند .

وآن گاه كه جسم پاك پيامبر را در خاك نهادند به يكى از ياران پيامبر

فرمود : چگونه دلتان راضى شد كه آن حضرت را در زير خاكها پنهان كنيد ،

واين گونه ناله سر داد :

اغبر افاق السماء وكورت شمس النهار واظلم العصران

والأرض من بعد النبي كييبه اسفا عليه كثيره الرجفان