صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٥

4 - در مناجاة با خداوند

ملاقاة وديدن تو مىشود را قرار دادم ، واگر با اين همه خواسته أم را رد كنى

اميدهايم از توبه يأس مبدل مىگردد ، همچون مالكي كه از بنده خود گناهانى

ديده وأو را از درگاهش طرد نموده ، وآقايى كه از بنده اش عيوبى ملاحظه

نموده واز جوابش سرباز مىزند .

واي بر من اگر رحمت گسترده ات مرا فرا نگيرد ، اگر مرا از درگاهت

طرد كنى ، بعد از درگاهت به درگاه چه كسى مراجعه كنم .

واگر براي دعايم درهاى قبول را گشوده ، ومرا به رساندن به

آرزوهايم شادمان گردانى ، همچون مالكي مىباشى كه لطف وبخششى

را آغاز نموده ، ودوست دارد آن را به انجام رساند ، ومولايى كه لغزش

بنده اش را ناديده انگاشته وبه أو رحم نموده است .

ودر اين حالت نمىدانم كدام نعمتت را شكر گذارم ، آيا آن هنگام كه

به فضل وبخششت از من خشنود شده ، وگذشته هايم را بر من ببخشائى ،

يا آنگاه كه با آغاز نمودن كرم واحسان بر عفو وبخششت مىافزايى .

پروردگارا ! خواسته أم در اين جايگاه ، يعنى جايگاه بنده فقير نا اميد ،

آنست كه گناهان گذشته أم را آمرزيده ، ودر باقيمانده عمرم مرا از گناه

بازدارى ، وپدر ومادرم كه دور از خانه وخانواده وغريبانه در زير خاكها

قرار دارند را مورد آمرزش قرار دهى .

تنهائيشان را با أنوار احسانت از بين برده ، ووحشتشان را با آثار غفران