صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٣٧

4 - در فرق بين معاني نامهاى مشترك خداوند وانسان

وپروردگارمان شنوا ناميده مىشود ، نه به اين معنى كه سوراخ گوشى

دارد كه با آن آواز را بشنود وبا آن چيزى نبيند ، مانند سوراخ گوش ما كه با

آن مىشنويم ، ولى با آن نتوانيم ديد ، اما خدا خود خبر دهد كه هيچ آوازى

بر أو پوشيده نيست ، واين بر طبق آنچه ما اسم مىبريم ، نمىباشد ، پس أو

در اسم شنيدن با ما شريك است ولى معنى مختلف است .

همچنين است ديدن أو با سوراخ چشم نيست ، چنان كه ما با سوراخ

چشم خود ببينيم واز آن استفاده ديگرى نكنيم ، ولى خدا بيناست وبه هر

چه مىتوان نگاه كرد نادان نيست ، پس در اسم بينائى با ما مشترك است

ولى معنى مختلف است .

أو قائم است ولى نه به اين معنى كه راست ايستاده وسنگينى روى

ساق پا انداخته ، چنانچه چيزهاى ديگر اين گونه مىايستند ، بلكه معنى آن

اين است كه خدا حافظ ونگهدار است ، چنان كه كسى گويد : فلانى قائم به امر

ماست ، وخدا بر هر جانى نسبت به آنچه انجام داده قائم ومسلط است ،

ونيز قائم در زبان مردم به معنى باقي است ومعنى سرپرستى را هم مىدهد ،

چنان كه به مردى گوئى : به امر فرزندان فلانى قيام كن ، يعنى آنان را

سرپرستى نما ، وقائم از ما كسى مىباشد كه روى پا ايستاده است ، پس در

اسم شريك أو شديم ودر معنى شريك نگشتيم .