صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٧

2 - در كليات توحيد

2 - در كليات توحيد

( 2 ) كلام آن حضرت

در كليات توحيد

ستايش خداى را سزاست كه حمد وستايش را به بندگانش الهام

فرمود ، وشناسائى ربوبيتش را سرشت ايشان ساخت ، بوسيلة خلقش بر

وجود خود رهنمون گشت ، وبه حادث بودن مخلوقش بر أزلي بودن خود ،

وبه همانند داشتن آنها بر بي ماندى خود دلالت نمود ، آيات خود را گواه

قدرتش گرفت ، ذاتش از پذيرش صفات امتناع دارد ( زيرا تمام صفات

كمال عين ذات أو است ) ، وديدگان از ديدنش وأوهام از احاطه أو

درمانده اند .

وجودش سرآغازى نداشته وبقايش پايانى ندارد ، ابزار درك أو را

فرا نگيرد ، وپرده ها أو را نپوشاند ، پرده ميان أو ومخلوقش همان

مخلوقاتش مىباشند ، زيرا آنچه لايق به ذات مخلوق است نسبت به أو ممتنع

است ، وآنچه نسبت به وى ممتنع است مخلوق سزاوار آنست ، ونيز به

جهت فرق ميان سازنده وساخته شده ، وپروردگار وپرورده شده ،

ومحدود كننده ومحدود شده .

يكتاست نه به معنى واحد بودن عددي ( يعنى مركب نيست ) ، آفريننده

است نه به معنى جنبش أعضاء ( چنان كه هر سازنده اى با أعضاء خود كار انجام

مىدهد ) ، بيناست بدون ابزار ، شنواست بدون آلت ، حاضر است بدون تماس

جسمي ، بر كنار است نه به معنى دورى مسافت ، باطن است نه به معناى در زير