صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٢٥

1 - در كليات توحيد

پس هر چه در مخلوقات است در خالق نبوده ، وآنچه در أو امكان

دارد در خالق أو امتناع دارد ، حركت وسكون در خدا جريان ندارد ،

وچگونه براي أو اين أمور تصور شود در صورتي كه أو خود آنها را به جريان

انداخت وبه سوى أو بازگشت مىكند ، واگر چنين باشد ذاتش در حال تحول

ودگرگونى است وكنه أو تجزى يابد ، وتركيب مانع از أزلي بودن أو است ،

ومعناى خالقيت در أو تصور نمىشود ، اگر براي أو نهايتى باشد ، الزاما آغازى

نيز دارد ، واگر براي أو تماميتى تصور شود الزاما نقصان نيز براي أو وجود

دارد .

وچگونه شايسته ازليت باشد كسى كه از تحول ودگرگونى مبرى

نباشد ، وچگونه مىتواند أشياء را ايجاد كند كسى كه خود منعى از ايجاد

شدن ندارد ، وهر گاه چنين باشد نشانه هاى مصنوعيت در أو يافت شود ،

واين امر بجاى آن كه دليلي بر خالقيت أو باشد دليل است بر موجود بودنش .

بنابر اين در مقام گفتار دليلي بر خالقيت أو نبوده ، وپاسخى براي

سؤالات وارده در اين زمينه نخواهد بود ، ودر معنا وحقيقتش بزرگى

نباشد ، وآشكار شدنش در ميان خلق ظلمي نخواهد بود ، مگر آن كه ازليت

مانع است از اين كه دو تا بودن براي أو تصور شود ، وآنكه ابتدائي برايش

نيست ابتداء كرده شود ، معبودى جز خداوند بزرگ نيست .

ودروغ گفتند آنان كه براي خداوند شريك قائل شدند ، وگمراه

گشتند واز حق دور شدند وزيان كردند زيان آشكارى ، ودرود خدا بر

محمد وخاندان پاكش باد .