صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٧

1 - در كليات توحيد

گواهى دهند به ارتباط داشتن با يكديگر ، واين ارتباط گواهى دهد به ايجاد

شدن ، وايجاد شدن گواهى دهد به اين كه أزلي نمىباشند ، زيرا محال است

شئ حادث أزلي باشد .

پس آن كه به تشبيه در آيد وشناخته شود خدا نيست ، وكسى كه

بخواهد به كنه ذات أو پى ببرد خدا را يگانه ندانسته ، وكسى كه براي أو مثل

ومانند آورد به حقيقت أو نرسيده ، وهر كه براي أو نهايتى تصور كند أو را

تصديق ننموده ، وهر كه به سوى أو اشاره كند أو را قصد نكرده است ، وهر

كه أو را به چيزى تشبيه كند أو را اراده نكرده ، وهر كه قائل به جزئيت أو

شود براي أو خوار نگشته است ، وهر كه أو را به وهم وخيال در آورد أو را

اراده نكرده است .

آنچه شناخته شود به خودى خود مصنوع وساخته شده است ، وهر

چه به سبب ديگرى پابرجا است معلول است ، به آفرينش أو به وجود أو دليل

آورده شود ، وبه عقل به شناسائى أو راه برده شود ، وحجت الهى در فطرت

هر كس وجود دارد .

آفرينش خدا آفريدگان را حجاب وپرده اى است بين أو وبين

آفريده شدگان ، ومغايرت أو با مخلوق مفارقت أو با ماهيت آنهاست ،

وابتداء نمودن خدا خلق را خود دليل است بر آن كه براي خدا ابتدائي نيست ،

زيرا هر ابتداء شده اى عاجز است از اين كه غير خود را ابتداء كند ، ابزار

وأسباب دادن خداوند به خلق دليل است بر اين كه براي خدا آلات وأدوات

وابزار نيست ، زيرا ابزار وأسباب گواه احتياج ماديين است .

نامهاى خداوند تعبير از أو است ( نه عين ذات أو ) ، وافعال خدا راه

شناسائى أو است ، وذات أو حقيقت أو است ( كه تغييرى در أو نيست ) ، وكنه

أو جدائى است بين أو وبين خلق أو ، غيريت أو تحديد كننده آنچه غير أو

مىباشد ، چنان كه ثابت مىكند غير أو محدود است .

نشناخته است كسى كه خدا را وصف نموده ، واز أو تجاوز كرده كسى كه