صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١١

3 - در عدم شايستگى غاصبان خلافت أئمة عليهم السلام

مأمون گفت : اى يحيى پاسخ ده ، گفت : اى أمير المؤمنين از پاسخ باز

ماندم ، مأمون رو به امام كرد وگفت : اين مسأله كه يحيى در پاسخش ماند را

پاسخ گو ، فرمود :

اگر يحيى مىپندارد كه راستگويان را تصديق كرده ، پس كسى كه به

ناتوانى خود گواهى دهد شايستگى امامت ندارد ، أو بر بالاى منبر پيامبر

گفت : سرپرستى شما را به عهده گرفتم ولى بهتر از شما نيستم ، در حالي كه

فرمانروا از رعايا بهتر است .

واگر يحيى گمان مىكند كه أو راستگويان را تصديق كرده ، پس

كسى كه بر بالاى منبر پيامبر بر عليه خود اعتراف كرد وگفت : من شيطانى

دارم كه بر من عارض مىشود ، شايستگى امام بودن را ندارد ، زيرا در امام

شيطان وجود ندارد .

واگر يحيى گمان مىكند كه أو راستگويان را تصديق كرده ، پس

كسى كه بر عليه دوستش اقرار كرده وگويد : امامت أبى بكر امرى ناگهانى

بود ، خداوند شر آن را زائل سازد ، هر كه همانند أو ادعا كرد را به قتل رسانيد ،

شايستگى امامت را ندارد .

مأمون فرياد زد ومردم پراكنده شدند ، آنگاه نظر به بني هاشم كرد

وگفت : نگفتم با أو بحث نكنيد وبر عليه أو اقدام ننمائيد ، واين گروه علمشان

از پيامبرشان است .