صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠

مقدمة مؤلف

تا إيران وروم ، به زبان تازى ، كه زبان اسلامى بود ترجمه شود ، علماى اسلام كه

فروغ انديشه خود را از مشعل قرآن گرفته بودند دانشهاى ديگران را مورد نقد

وبررسى قرار دادند وابتكارات وابداعات جديد وفراوانى بر آن افزودند .

ترجمه آثار علمي ديگران از أواخر زمان امويان ( كه خود از علم واسلام

بيگانه بودند ) شروع شد ، ودر عصر عباسيان مخصوصا زمان هارون ومأمون

به أوج خود رسيد ، همان گونه كه در اين زمان وسعت كشور اسلامى به بالاترين

حد خود در طول تاريخ ارتقاء يافت .

بديهي است كه اين حركت علمي نتيجة مستقيم تعليمات اسلام در

زمينه علم بود كه براي علم ودانش سرزمينى را قائل نبود ، ومسلمانان را براي

يافتن آن به دور افتاده ترين نقاط جهان يعنى چين ، وبه پرداختن هرگونه بها

حتى خون قلب وا مىداشت .

مأمون چند تن از دانشمندان را مأمور كرد تا كتابهاى ارزشمند روم را

آورده ، دستور ترجمه آنها را داد ودر اين راه بسيار تلاش مىكرد .

قصد مأمون از اين أمور را مىتوان بطور خلاصه در چند امر

دانست : خود را طرفدار علم جلوه دهد ، براي مردم در مقابل مشكلات

اجتماعي وخفقان سياسي سرگرمى درست كند ، با جلب آنان پايه هاى

حكومتش را تقويت كند ، با اين راه دكانى در برابر أهل بيت ايجاد نمايد .

آنچه مايه نگرانى بود اين بود كه بين اين گروه دانشمندان ومترجمان ،

همه در كار خود حسن نيت نداشتند ، وگروهى سعى داشتند از اين بازار داغ

انتقال علوم بيگانه ، براي نشر عقائد فاسد ومسموم خود فرصتى بدست

آورند ، از اينرو أفكار انحرافى وعقائد خرافي به سرعت در ميان مردم انتشار

يافت ، چرا كه هيئت علمي نيرومندى براي نقد وبررسى آنها وجود نداشت .