صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢

مقدمة مؤلف

امام در شهر نيشابور ، در پاسخ تقاضاى مردم وخواهش بزرگان

ودانشمندان آن روز ، در اجتماعي كه هزاران نفر در آن گرد آمده بودند ودر انتظار

شنيدن جملاتى از آن حضرت بودند ، كه روشنگر راه زندگى آنان باشد ، سخن

از جهان بيني توحيدي اسلام به ميان آورد .

با مقدمه اى بسيار جالب وگيرا ، حديث توحيد را مطرح كرد ، با توجه به

اين كه بايد مأموريت واقعي خود را از نظر رهبرى واقعي انجام داده ومسأله اى

اساسى عنوان كرده مىشد ، نه از يك گوشه زندگى يك مطلب ساده اى را به

عنوان پند وموعظه ، آن هم در آن زمينه كه از هر پند وموعظه اى تنها در راه

هدفهاى شخصي سياسي واجتماعى حاكم استفاده يا سوء استفاده مىشد .

آرى ، امام حديث توحيد را مطرح كرد ، از قول خداى بزرگ كه همه

عوالم هستى را آفريده است :

" كلمة لا إله الا الله حصني . . . . "

توحيدي كه هم افراد وهم ملتها را از همه نكبتها وعذابها نجات

مىبخشد ، توحيدي كه نداشتن آن مستلزم همه گونه اسارتها ونكبتها

وسختى ها در اين جهان وآن جهان است .

بعد از بيان آن حديث ، وقتي قافله خواست حركت كند ، امام سر از

هودج بيرون آورد ، بطورى كه توجه همه مردم كه در حال حركت آن حضرت را

نگاه مىكردند جلب كرد ، مثل اين كه مىخواست مطالب ديگرى بگويد .

آرى ، مىخواست با زمينه مساعدترى كه ايجاد مىكند مطلب مكمل

واساسى را ياد آورى كند ، لذا اضافه كرد :

" ولكن بشرطها وشروطها "

وسپس اشاره به خود كرد وادامه داد :