صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٧

مقدمة مؤلف

2 - موضع اعراب در برابر مأمون :

اعراب نيز به خلافت مأمون در نمىدادند ، وعلت آن همان امرى است كه در

بحث گذشته گفتيم ، چرا كه مادرش ، مربيش ، متصدى امورش همه غير عرب

بودند ، واز آن روز كه اينان متصدى أمور شده بودند عرب از گوسفند خوارتر

واز حيوان هم كوچكتر شده بود ، سروري عرب بدست ايرانيان از ميان رفت ،

وآنان كه روزى صاحب همه گونه نفوذ وقدرت بودند اكنون در چنگال ديگران

زجر مىكشيدند .

از اينرو طبيعي بود كه اعراب نسبت به ايرانيان وهر كه به نحوى با آنان

در ارتباط است ، كينه ورزند .

3 - كشتن امين ومخدوش شدن مأمون :

كشتن امين به ظاهر يك پيروزى نظامى براي مأمون بشمار مىرفت ،

ولى در واقع عكس العمل هاى منفى بر ضد مأمون ونقشه هايش بدنبال

داشت ، بويژه با آنچه مأمون براي تشفى خاطر خود بعد از مرگ أو اعمال كرد ،

مثلا به كسى كه سر امين را آورد پس از سجده شكر يك ميليون بخشيد ، واين كه

سر امين را در تخته چوبى نهاد ودر بارگاهش نصب كرد ، سپس دستور داد كه

آن را در خراسان بگردانند .

اين أمور اعتماد مردم را نسبت به مأمون متزلزل نمود ونفرت ايشان -

چه عرب وچه ديگران - را برانگيخت ، علاوة بر اين خراسانيان كه مأمون را به

حكومت رسانده بودند اكنون از أو برگشته ، ودر شرف تكوين خطرى بر ضد أو

قرار گرفته داشتند ، در اين ميان علويان از فرصت بر خورد ميان مأمون وبرادرش

به نفع خود بهره بردارى كردند ، ودر گوشه وكنار كشور به شورش برخاستند .