صحيفة الرضا ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦

مقدمة مؤلف

مأمون بدنبال يافتن تكيه گاه

در اينجا موضع گروههاى مختلف در برابر مأمون را مورد بررسى قرار

مىدهيم ، تا ببينيم أو در ميان كداميك از آنها ممكن بود تكيه گاهى براي خويش

پيدا كند ، تا به هنگام خطرات ومبارزه طلبيهائى كه انتظارشان مىرفت به

مقابله برخيزد .

1 - موضع علويان در برابر مأمون :

اين گروه خود داراى افرادى بودند كه به مراتب سزاوارتر از عباسيان

براي تصدى خلافت بودند ، از اينرو طبيعي بود كه به خلافت آنان تن در

نمىدادند ، ضمن آن كه أو به دودمانى تعلق داشت كه قلوب خاندان على ( عليه السلام )

نسبت به آنان چركين بود ، چه آنان از دست ايشان بيش از دست بنى أمية زجر

وآزار كشيده بودند . ( 1 )

براي مأمون همين لكه ننگ كافى بود كه فرزند هارون بشمار مىآمد ،

كسى كه درخت نبوت را از شاخ وبرگ برهنه كرد ونهال امامت را از ريشه

بر افكند .

1 - در تاريخ آمده است كه هارون به يكى از واليان وفرمانداران خود بنام " حميد بن قحطبه " دستور داد كه در يك شب 60 نفر از اشخاص محترم وبىگناه ، كه به زندان انداخته بودند را سر بريد وبه چاه افكند . ( عيون أخبار الرضا ( عليه السلام ) 1 : 108 ) همين شخص با اين كه يحيى پسر عبد الله أفطح ( نوه امام كاظم ( عليه السلام ) ) را أمان داده بود كه مزاحمتى برايش فرآهم نمىآورد ، دستور داد مرتبا روزى صد تازيانه به أو زدند وبالآخرة از گرسنگى أو را كشتند وبدنش را زير پايه ساختمان قرار دادند .