توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٥

نماز مسافر

مسأله 1291 - مسافر در صورتي بايد نماز را شكسته بخواند كه تصميم

داشته باشد هشت فرسخ برود ، پس كسى كه از شهر بيرون مىرود ومثلا قصدش اين

است كه اگر رفيق پيدا كند ، سفر هشت فرسخى برود ، چنانچه اطمينان دارد كه رفيق

پيدا مىكند ، بايد نماز را شكسته بخواند واگر اطمينان ندارد ، بايد تمام بخواند .

مسأله 1292 - كسى كه قصد هشت فرسخ دارد ، اگر چه در هر روز

مقدار كمي راه برود ، وقتي به جائى برسد كه ديوار شهر را نبيند واذان آن را نشنود ، بايد

نماز را شكسته بخواند ولى اگر در هر روز مقدار خيلى كمي راه برود كه عرفا

نگويند ، مسافر است ، بايد نماز را تمام بخواند واحتياط مستحب آنست كه هم شكسته

وهم تمام بخواند .

مسأله 1293 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، مانند نوكرى كه

با آقاى خود مسافرت مىكند ، چنانچه بداند سفر أو هشت فرسخ است ، بايد نماز را

شكسته بخواند واگر نداند بنابر احتياط واجب بايد از أو بپرسد ، كه اگر سفر أو هشت

فرسخ باشد ، نماز را شكسته بجا آورد .

مسأله 1294 - كسى كه در سفر به اختيار ديگرى است ، اگر بداند يا گمان

داشته باشد كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود وسفر نمىكند ، بايد نماز را

تمام بخواند .

مسأله 1295 - كسى كه در سفر به اختيار ديگريست ، اگر شك دارد كه پيش

از رسيدن به چهار فرسخ از أو جدا مىشود يا نه بايد نماز را تمام بخواند . ولى اگر

شك أو از اين جهت است كه احتمال مىدهد مانعى براي سفر أو پيش آيد ، چنانچه

احتمال أو در نظر مردم بجا نباشد ، بايد نماز را شكسته بخواند .

شرط سوم - آن كه در بين راه از قصد خود برنگردد ، پس اگر پيش از رسيدن

به چهار فرسخ از قصد خود بر گردد ، يا مردد شود ، بايد نماز را تمام بخواند .

مسأله 1296 - اگر بعد از رسيدن به چهار فرسخ از مسافرت منصرف شود ،

چنانچه تصميم داشته باشد ، كه همانجا بماند يا بعد از ده روز بر گردد ، يا در برگشتن

وماندن مردد باشد ، بايد نماز را تمام بخواند .