توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٤

نماز مسافر

واگر وقت گذشته قضا نمايد .

مسأله 1286 - كسى كه قد مسافرت به محل معينى نموده ويقين دارد

سفرش هشت فرسخ نيست ، يا شك دارد كه هشت فرسخ هست يا نه ، چنانچه در بين

راه يا بعد از رسيدن به مقصد بفهمد كه سفر أو هشت فرسخ بوده ، بايد نماز را شكسته

بخواند واگر تمام خوانده دوباره شكسته بجا آورد .

مسأله 1287 - اگر بين دو محلى كه فاصله آنها كمتر از چهار فرسخ است

چند مرتبه رفت وآمد كند ، اگر چه روى هم رفته هشت فرسخ شود ، بايد نماز را تمام

بخواند .

مسأله 1288 - اگر محلى دو راه داشته باشد ، يك راه آن كمتر از هشت

فرسخ وراه ديگر آن هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، چنانچه انسان از راهى كه هشت فرسخ

است به آنجا برود ، بايد نماز را شكسته بخواند واگر از راهى كه هشت فرسخ نيست

برود ، بايد تمام بخواند .

مسأله 1289 - اگر شهر ديوار دارد ، بايد ابتداى هشت فرسخ را از ديوار شهر

حساب كند ، واگر ديوار ندارد بايد از خانه‌هاى آخر شهر حساب نمايد .

شرط دوم - آن كه از أول مسافرت قصد هشت فرسخ را داشته باشد ، پس

اگر به جائى كه كمتر از هشت فرسخ است مسافرت كند وبعد از رسيدن به آن جان قصد

كند جائى برود كه با مقدارى كه آمده هشت فرسخ شود ، چون از أول قصد هشت فرسخ

را نداشته ، بايد نماز را تمام بخواند ولى اگر بخواهد از آنجا هشت فرسخ برود ، يا چهار

فرسخ برود وكمتر از ده روز بماند وبرگردد ، بايد نماز را شكسته بخواند .

مسأله 1290 - كسى كه نمىداند سفرش چند فرسخ است ، مثلا براي پيدا

كردن گمشده‌اى مسافرت مىكند ونمىداند كه چه مقدار بايد برود تا آن را پيدا كند

، بايد نماز را تمام بخواند . ولى در برگشتن ، چنانچه تا وطنش يا جائى كه مىخواهد ده

روز در آنجا بماند ، هشت فرسخ يا بيشتر باشد ، بايد نماز را شكسته بخواند . ونيز اگر در

بين رفتن قصد كند كه چهار فرسخ برود ، چنانچه رفتن وبرگشتن هشت فرسخ شود ،

بايد نماز را شكسته بخواند .