صحيفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٣٥

35 - در شبهاى ماه مبارك رمضان ، معروف به دعاى افتتاح

ستايش از آن خداوندى است كه در آفرينش أو را شريكي نبوده ،

ودر عظمت همانندى ندارد ، سپاس خداى راست كه امر وستايشش در ميان

مردم روشن ، وبزرگواريش به لطف وكرمش پديدار ، ودست عنايتش به

جود وبخشش گشاده است ، گنجينه هاي رحمتش نقصان نپذيرد ، وكثرت

عطا جز بر جود وكرامتش نيفزايد ، كه أو بسيار با عزت وبخشش است .

خداوندا ! اندكى از بسيار را از تو درخواست مى كنم ، با آنكه به آن

سخت نيازمندم ، وتو از آن حاجت از آغاز بي نياز بودى ، و [ همان اندك

حاجت ] نزد من بسيار وادايش براي تو سهل وآسان است .

خدايا ! آمرزش تو از گناهم وگذشتت از خطاهايم ، وچشم پوشيت

از ظلم ، وپرده پوشيت بر عمل زشتم وحلم وبردباريت بر جرم وگناه

بسيارم ، كه به خطا وعمد انجام دادم ، مرا به طمع انداخت كه از تو چيزى را

درخواست كنم كه مستحق آن نيستم ، همان كه تو به رحمت خويش روزيم

گردانيدى واز روى قدرتت آن را به من نماياندى ، واز اجابتت به من

شناساندى .

از اينرو چنان شده أم كه تو را با آرامش مى خوانم ، وبا انس ورغبت

وبدون ترس وبيم از تو حاجت مى طلبم ، وباز بر تو آنچه مى خواستم را

تقاضا نمودم ، پس اگر حاجتم را دير برآوردى از ناداني بر تو عتاب كردم ،

ودر صورتي كه چه بسا به علت علمي كه به سرانجام كارها دارى تأخير در انجام

حاجتهايم برايم بهتر بوده است ، پس من هيچ مولاي بزرگوارى را صبورتر

بر بنده پستى از تو برخود نديده أم .