صحيفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٣

34 - در روز مبعث وعيد فطر وقربان وجمعه ، معروف به دعاى ندبه

اى مولايم تا كي در فراقت ناله بركشم [ تا كي در انتظارت حيران

بمانم ] ، با كدام گفتار تو را بستايم ، وچگونه وبا چه زبانى آهسته با تو سخن

گويم ؟ بسيار دشوار است بر من كه از غير تو پاسخ داده شوم وهم سخن

گردم ، بسيار سخت است بر من كه بر فراقت بگريم ومردم تو را واگذارند ،

بر من سخت ودشوار است كه بر تو ونه بر ديگران بگذرد آنچه گذشته

است .

آيا كسى هست كه مرا يارى دهد تا با أو هم ناله شوم ومدتي طولانى

بأهم بگرييم ، آيا زارى كننده أي وجود دارد كه أو را در حال تنهائى در

زاريش يارى دهم ، آيا چشم متألم از فرط گريه أي هست كه چشم من أو را

بر گريستن همراهى كند ، أي فرزند پيامبر آيا راهى بسوى تو هست كه با تو

ملاقاتى صورت گيرد [ يا آن راه يافته شود ] ، آيا اين روز [ تاريك غيبت ] به

فرداى ديدار جمالت مى رسد كه ما بهره مند شويم .

كي شود كه بر چشمه هاي سيراب كننده ات بر آييم وسيراب گرديم ؟

كي شود كه از آب زلال [ ظهور ] تو برخوردار شويم كه تشنگيمان طولانى

شده ؟ كي شود كه هر بامداد وشامگاه به ديدارت مشرف شويم

وديده هايمان روشن گردد ؟ كي تو ما را وما تو را ببينيم در حالي كه پرچم

پيروزى را بر افراشته وآشكارا ديده شوى .

آيا مى شود كه پيرامونت گرد آمده باشيم وتو رهبرى مردم را

عهده دار شده باشى ، در حالي كه جهان را از عدل وداد پر كرده ، ودشمنانت

را خوارى وعقوبت چشانده و ، سركشان ومنكران حق را نابود فرموده

باشى ، ومتكبران را ريشه كن ساخته وستمگران را از بن براندازى وما

بگوئيم : حمد مخصوص پروردگار جهانيان است .