صحيفة المهدي ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٤١

17 - در كارهاى مهم ، معروف به دعاى عبرات

پس اى مولايم آيا أو كه اميدوار به توست را در چنگال بلا رها

مى كنى ، آيا أو كه به تو پناهنده است را در درياى بيكران غوطه ور باقي

مى گذارى .

مولايم ! اگر در تقوى وخويشتن دارى خود را برنج نمى اندازم ، ودر

عبادت وبندگى به مقام وخشنودى تو نرسيده أم ، ودر زمره گروهى

قرار نگرفته أم كه دنيا را رها ساخته اند .

شكمهايشان از گرسنگى به كمر چسبيده ، ولبها از تشنگى خشك ،

وديدگان از أشك كور گرديده است ، بلكه با اعمالي اندك وگناهان

وخطاهاى بسيار وجانى كه به راحتى خود كرده وبه كارهاى زشت عادت

نموده نزد تو آمده أم .

پروردگارا ! آيا براي رسيدن به تو وچنگ زدن به ريسمانت كفايت

نمى كند كه دوستدار أولياء تو ومحب آنان بوده ، وهمانند ايشان خود را

براي تحمل بلاها آماده ساخته ، ورنج وناراحتى مرا فراگرفته است .

آيا كفايت نمى كند كه در ميان ايشان مظلوم بوده وخشم خود را فرو

مىنشانم ودر غمها وغصه ها غوطه ور مى باشم .

خدايا ! آيا اين اعمال احترامى برايم نزد تو نمى آورد كه زائل نشود ،

وذمه اى كه مرا از بلاها در أمان دارد ، پس پروردگارا چرا مرا كه در گناهان

غرق شده أم را باز نمى دارى ، ومرا كه به آتش دشمنت سوخته أم را رها

مى سازى .