صحيفة الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٩

2 - در مناجاة با خداى بزرگ

كنار قبر خديجة آمد وگريست ، آنگاه گفت : از من دور شو ، انس گويد : از

ديد آن حضرت پنهان شدم ، هنگاميكه انجام نمازش طولانى شد شنيدم كه

مى خواند :

پروردگارا ! پروردگارا ! تو مولاي من هستى ، رحم كن بنده اى را كه به تو

پناه برده است .

اى داراى صفات برجسته ، تكيه أم بر توست ، خوشا به حال آنكه تو

مولاي أو باشى .

خوشا به حال كسى كه خدمتگزار شب زنده دار باشد ، وگرفتاريش را

با خداى خود در ميان گذارد .

وبيمارى ومرضى ندارد بيشتر از محبش به مولايش .

هر گاه غصه وناراحتى اش را مطرح كرد ، خداوند أو را پاسخ داده

وأجابت نمايد .

هرگاه به گرفتارى مبتلا گردد در تاريكى زارى كنان خدا را بخواند ،

خدا أو را گرامى داشته وبه خود نزديك گرداند .