صحيفة الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠

مقدمه مؤلف

سخنانى بگويم ، كه در آن رضاى خدا بوده وبراي اين حاضران اجر

وثوابي باشد .

يزيد اجازه نداد ، مردم گفتند : أمير ، اجازه بده تا بر منبر رفته شايد از

أو سخنى بشنويم ، يزيد گفت : اگر أو بر فراز اين منبر برود ، پائين نمى آيد

مگر آنكه من وخاندان أبو سفيان را رسوا سازد ، كسى گفت : أمير مگر اين

أسير چه مى داند وچه مى تواند بگويد ، يزيد گفت : أو از خاندانى است كه

علم را از كودكى با شير مكيده اند وبا خون آنها در آميخته است .

با اصرار مردم يزيد اجازه داد وامام بر فراز منبر - يا به تعبير امام بر

فراز چوبها - رفته وفرمود :

" مردم ! خداوند به ما خاندان پيامبر شش امتياز ارزانى داشته وبا

هفت فضيلت برترى بخشيده است ، شش امتياز ما اينستكه خدا به ما :

علم ، حلم ، بخشش ، بزرگوارى ، فصاحت وشجاعت عطا كرده ومحبت ما

را در دلهاى مؤمنان قرار داده است .

هفت فضيلت ما اين است كه : پيامبر برگزيده خدا از ماست ، صديق

( علي بن أبي طالب ) از ماست ، جعفر طيار از ماست ، شير خدا وشير رسول

أو ( حمزه سيد الشهداء ) از ماست ، دو سبط اين أمت حسن وحسين از

ماست .

مردم ! هر كس مرا شناخت كه شناخت ، وهر كس نشناخت خود را

به أو معرفى مى كنم ! من پسر مكة ومنايم ، من پسر زمزم وصفايم ، منم

فرزند آن بزرگوارى كه " حجر الأسود " را با گوشه وأطراف عبا برداشت ، منم

فرزند بهترين كسى كه احرام بست وطواف وسعى بجا آورد ، منم فرزند

بهترين انسانها .