صحيفة الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٧

مقدمه مؤلف

كسى مواظب حالشان باشد ، نه سرپرستى از مردانشان آنان را همراهى

كند ؟ مردم از اين سو وآن سو براي نظاره آنان فرآهم شوند ؟ !

اما از كسى كه سينه اش از بغض ما آكنده است جز اين چه توقعى

مى توان داشت ؟ مى گويى كاش پدرانم كه در جنگ بدر كشته شدند اينجا

بودند ، وهنگام گفتن اين جمله با چوب به دندان پسر پيغمبر مى زنى ؟ ابدا

به خيالت نمى رسد كه گناهى كرده اى ومنكري زشت ، مرتكب شده اى

چرا نكنى ؟

تو با ريختن خون فرزندان پيغمبر وخانواده عبد المطلب كه ستارگان

زمين بودند دشمنى دو خاندان را تجديد كردى ، شادى مكن ، چه ، به زودى

در پيشگاه خدا حاضر خواهى شد ، آن وقت است كه آرزو مى كنى كاش

كور ولآل بودى واين روز را نمى ديدى ، كاش نمى گفتى : پدرانم اگر در اين

مجلس حاضر بودند از خوشى در پوست نمىگنجيدند .

خدايا خودت حق ما را بگير وانتقام ما را از آنكه به ما ستم كرد ،

بستان .

به خدا پوست خود را دريدى وگوشت خود را كندى .

روزى كه رسول خدا وخاندان أو وپاره هاي تن أو در سايه رحمت

خدا آرميده باشند ، تو با خوارى هرچه بيشتر پيش أو خواهى ايستاد ، آن

روز روزى است كه خدا وعده خود را انجام خواهد داد ، اين ستمديدگان را

كه هر يك در گوشه اى به خون خود خفته اند ، گرد هم خواهد آورد ، أو خود

مى گويد : مپنداريد آنان كه در راه خدا كشته شده اند مرده اند ، نه ، آنان

زنده اند واز نعمتهاى پروردگار خود بهره مند مى باشند .

اما آن كس ( معاوية ) كه تو را اين گونه بناحق بر گردن مسلمانان سوار