صحيفة الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٤

مقدمه مؤلف

مسلط كند تا ايشان را بدانچه شايسته آنند دچار گرداند .

بگذريم ، كوفيان در خواب غفلت بودند كه چه كردند ، حضرت

زينب آن شير زن ميدان كربلا ، آن زاده على مرتضى ، ودختر بزرگ فاطمه

زهرا ، سألها در اين شهر با حشمت وجلال زندگى كرده بود ، همه أو را به

عنوان دختر رهبر خود مى شناختند وقداست أو را به خاطر داشتند ، اكنون

أو را همراه خيل أسيران ، اسيرانى كه عنوان خارجي داشتند ، مى ديدند .

حضرت زينب كه از گذشته وحال اين مردمان خبر داشت موقع را

غنيمت شمرد وبه ايراد سخن پرداخت ، مردم گوئى صداى آشنائى را

مى شنيدند ، حنجره حنجره على ، وصدا صداى على بود ، راستى اين على

است كه با ايشان سخن مى گفت ، آرى اين گونه بود چرا كه أو از زبان على

( عليه السلام ) واز غصه هاي درونى أو سخن مى گفت :

" مردم كوفه ، مردم مكار خيانت كار ، هرگز ديده هايتان از أشك تهى

مباد ، هرگز ناله هاتان از سينه بريده نگردد ، شما همانند زنى هستيد كه چون

آنچه داشت مىريسيد ، به يك بار رشته هاي خود را پاره مى كرد ، نه پيمان

شما را أرجى است ونه سوگند شما را اعتباري ، جز لاف ، جز خودستائى ،

جز همانند كنيزكان آشكارا تملق گفتن ودر نهان با دشمنان همكارى كردن ،

چه داريد .

شما همانند گياه سبز وتازه اى هستيد كه بر توده سرگينى رسته

باشد ، ومانند گنجى هستيد كه گورى را بدان اندوده باشند ، چه بد

توشه اى براي آن جهان آماده كرده أيد ، خشم خدا وعذاب دوزخ ، گريه

مى كنيد ، آرى به خدا گريه كنيد كه سزاوار گريستنيد ، بيشتر بگرييد وكم

بخنديد .