صحيفة الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٢١

78 - در عرفه

اى آنكه شيرينى همدمى با خود را به عاشقانش چشانيد ، در نتيجة

در پيشگاهش تملق كنان ايستادند ، واى آنكه جامه هاي هيبتش را بر

اوليائش پوشانيد ، در نتيجة آمرزش جويانه در پيشاپيش ايستادند ، توئى

ياد كننده قبل از يادكنندگان ، وتوئى شروع به احسان كننده قبل از توجه

عابدان ، وتوئى جود وبخشش كننده قبل از خواستن خواستاران ، وتوئى

بسيار بخشنده ، آنگاه به آنچه بخشيده اى از ما وأم طلب مى كنى .

بارالها ! مرا از در رحمتت فراخوان تا به تو دست يابم ، وبا جاذبه

محبتت مرا بسوى خود بكشان تا دلم را تماما مهياى حضور تو كنم ، خدايا

اميدم از تو قطع نمى گردد اگر چه نافرمانيت را بكنم ، هم چنان كه ترسم از

من مفارقت نمى كند اگر چه اطاعتت را بنمايم ، جهانيان مرا بسوى تو

كشانده اند ، وعلمم به كرمت مرا نزد تو وارد ساخته است ، معبودا چگونه

نا اميد گردم در حالي كه تو آرزويم هستى ، يا چگونه سبك شمرده شوم در

حالي كه توكلم بر توست ، خدايا چگونه دعوى عزت كنم در حالي كه

وجودم به خاك ذلت سرشته است ، يا چگونه احساس عزت بكنم در

حالي كه انتساب هستى أم به توست .

معبودا چگونه احساس فقر نكنم در حالي كه در وادى فقر سكنايم

داده اى ، يا چگونه احساس فقر كنم در حالي كه تو با كرامت خود