صحيفة الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢١٣

78 - در عرفه

اكنون به نيازمنديم بسوى تو توسل مى جويم ، وچگونه بسوى تو

توسل جويم به آنچه محال است كه به تو برسد ، يا چگونه احوالم را نزد تو به

شكايت ببرم در حالي كه بر تو پوشيده نيست ، يا چگونه حالم را نزد تو بيان

كنم در حالي كه نزد تو آشكار است ، يا چگونه آرزوهايم را به نا اميدى

مىكشانى در حالي كه آنها به درگاه تو وارد شده است ، يا چگونه احوالم را

نيكو نگردانى در حالي كه بوسيلة تو برپا ايستاده است .

بارالها ! با وجود ناداني بسيارم چقدر به من لطف دارى ، وبا كردار

زشتم چقدر به من مهربانى ، معبودا چقدر به من نزديكى ومن به تو دورم ،

وچقدر به من مهربانى ، پس چه چيز تو را از من باز داشته است ، خدايا از

تغيير آثار ودگرگونى أحوال دانستم كه خواست تو آنست كه در هر چيز خود

را به من شناسائى تا در چيزى از تو غافل نگردم ، معبودا هر گاه فرومايگيم

مرا لآل نمود كرم تو مرا گويا نمود ، وهرگاه صفاتم مرا نا اميد ساخت

منتهايت مرا به طمع انداخت .

بارالها ! آنكه زيبائيهايش زشتى است ، چگونه زشتيهايش زشتى

نباشد ، وآنكه حقائقش صرف ادعاست چگونه ادعاهايش ادعا نباشد ،

معبودا حكم نافذ تو واراده غالبت براي سخنگويى سخنى باقي نگذارده

وبراي صاحب حالي حالي را قرار نداده است .