صحيفة الحسين ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٩٥

78 - در عرفه

تا يارى خواهم ، پس اى مولايم با چه چيز با تو روبرو شوم ، آيا با گوشم يا با

چشمم ، يا با زبانم ، يا با دستم ، يا با پايم ، آيا همه آنها نعمتهاى تو نمى باشد

وبه تمامى آنها نافرمانيت را ننمودم ، اى مولايم پس حجت ودليل از آن

توست .

اى آنكه مرا از پدران ومادران پوشاند از اينكه مرا با تندى برانند ،

واز خويشاوندان وبرادران تا بر من عيب گيرند ، واز فرمانروايان تا مجازاتم

كنند ، واى مولايم اگر آنان بر آنچه تو آگاه بودى مطلع بودند در اين صورت

مرا مهلت نداده وطردم مى ساختند وبا من قطع رابطه مى كردند .

پس مولايم هم اينك در پيشگاه تو ايستاده أم ، خاضعانه وخوار

ودل تنگ وناچيز ، نه بيگناهم تا عذر خواهى كنم ، ونه نيرومندم تا يارى

ستانم ، ونه حجتي دارم تا احتجاج نمايم ، ونه مى گويم كه گناهكار نيستم

وكار زشتى نكرده أم ، واى مولايم اگر انكار هم مى كردم سودى نمى داد ،

چگونه واز كجا ، در حالي كه تمامى اعضايم بر آنچه عمل كرده أم شاهدند .

وبه يقين مى دانم وشكى ندارم كه تو از أمور بزرگ از من پرسش

مى كنى ، وتو حاكم عادلى هستى كه ستم نمى كنى ، وعدالت تو هلاكت

كننده من است ، واز عدالتت مىگريزم ، واى مولايم اگر مرا عذاب كنى به

سبب گناهانم مى باشد كه بعد از حجتت بر من انجام داده أم ، واگر بر من

ببخشائى به خاطر بردبارى وجود وكرم توست .