صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٤٣

مقدمه مؤلف

رفتار دوگونهء امام حسن وامام حسين عليهما السلام در برابر بنى أمية

از بحثهاى پيشين فلسفه صلح امام با معاوية دانسته شد ، اما ممكن

است اين سؤال در ذهن بيايد كه چرا دو امام دو گونه عمل نمودند ، اين

پاسخ را بايد در شرائط زمانهاى آنان دانست كه عبارتند از :

1 - معاوية در دوران زمامدارى خود با حيله گرى سعى مى كرد به

حكومتش رنگ شرعي واسلامى دهد وظواهر اسلام را حفظ كند ، بعلاوة

أو در حل وفصل أمور ومقابله با مشكلات سياست فوق العادة ماهرانه اى

داشت ، كه فرزندش يزيد فاقد آن بود ، همين دو موضوع پيروزى قيام

وشهادت در زمان حكومت وى را مورد ترديد قرار مى داد ، واز اينرو مردم

جنگ آن حضرت را با معاوية بيشتر يك اختلاف سياسي وكشمكش بر

سر خلافت وحكومت بشمار مى آوردند تا قيام حق در برابر باطل .

2 - از گفتار امام حسن عليه السلام دريافتيم كه جنگ امام حسن عليه السلام

باعث شهادت ايشان نمى گرديد بلكه أو را أسير كرده وزنده زنده تحويل

معاوية مى دادند ، يا بدست خود ايشان را بقتل مى رساندند ، ودر صورت

شكست امام معاوية داراى قدرت مطلق مى گرديد وتمام شهرها را از

وجود شيعيان خالى مى كرد .

3 - يزيد جوانى ناپخته وشهوت پرست ، بي خرد وخوشگذران

بود ، علنا مقدسات اسلامي را زير پا گذارده وعلنا شراب مى خورد ، از

لحاظ سياسي آن قدر ناپخته بود كه قيافه اصلى حكومت بنى أمية كه

دشمنى آشتى ناپذير با اسلام وبازگشت به دوران جاهليت واحياى رژيم

اشرافى آن زمان بود ، را كاملا به مردم نشان داد ، اين أمور عدم لياقت أو را