صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٢

مقدمه مؤلف

وبزرگان لشكر را با پولهاى گزاف خريدارى كرد وواگذارى پستهاى

حساس را به آنان وعده داد ، وآنان نيز ناجوانمردانه دعوت أو را پذيرفته

وبه جانبش مى رفتند ، ودر تاريكى شب وروشنائى روز به سپاهيان معاوية

مى پيوستند ، عبيد الله هم هر روز اين گزارشها را به امام مى داد .

3 - فريب عبيد الله بن عباس : معاوية كه گروه زيادى را بسوى خود

جلب كرده بود تصميم گرفت با فريب رهبر لشكر سپاه را درهم ريزد ، از

اينرو نامه اى به اين مضمون براي عبيد الله نوشت : ( حسن نامه اى به من

نوشته ودر خواست صلح نموده است تا حكومت را به من واگذارد ، اگر

همين حالا بپيوندى فرمانده خواهى بود واگر نه فرمانبردار مى گردى ، اگر

حالا دعوتم را بپذيرى يك ميليون درهم خواهى گرفت ، اكنون نيمى از اين

پول را به تو مى دهم ونيم ديگر را به هنگام ورود به كوفه به تو خواهم داد ) ،

مسلما عبيد الله مى دانست كه اين سخن دروغى بيش نيست زيرا صلح

امام با لشكركشى أو سازگار نبود ، بعلاوة اگر امام درخواست صلح كرده

ديگر نيازى به جلب سائر افراد وتطميع آنان نمى باشد ، مضافا اين

گشاده دستى معاوية ودادن پول گزاف بي معناست .

نامهء معاوية در دل عبيد الله شورى به پا ساخت وبراي ارتكاب ننگين

ترين عمل زندگيش به انديشه فرو رفت ، فرمانده بودن وبدست آوردن

پول چشم أو را خيره كرده بود ، أو مى دانست كه در حكومت اسلامي هرگز

مقدار كمي از اين پول كلان نيز به أو نخواهد رسيد ، وبالآخرة نفس

خيانت كار وفريبكارش بر أو چيره شد ، وناجوانمردانه پيمانش را با امام

زمان خود شكست واز لشكر اسلام كناره گرفت ، وبه خدا ورسول