صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١٣

6 - با مروان بن حكم

مى خواستى ، چون بنده اى كه به دامان آقايش درآويزد ، ومن تو را از مرگ

رهانيدم ، واكنون معاوية را به قتل من بر مى انگيزى ، واگر آن روز معاوية با

تو بود أو هم با عثمان كشته مى شد ، حال هم تو ومعاوية كمتر وناتوان تر از

آنيد كه بتوانيد به من گستاخى كنيد .

واكنون گمان مى برى كه من بر بردبارى معاوية زنده مانده أم ، به خدا

قسم كه معاوية خودش را بهتر از هر كس مى شناسد ، واز اينكه حكومت را

به أو واگذار كرده أيم سپاس گزارتر است ، واكنون وجود تو همچون خارى

در چشمش خليده كه نمى تواند ديده بر هم نهد ، واگر بخواهم مى توانم

سپاهى بر أهل شام برانگيزم كه جهان بر أو تنگ شود واز حملهء سواران به

ستوه آيد ، ودر آن وقت فرار كردن ونيرنگ وپرگوئى تو را سودى نخواهد

بخشيد .

وما كسى نيستيم كه پدران بزرگوار وفرزندان نيكوكارمان ناشناخته

باشند ، حال اگر راست مى گويى آزادى .

معاوية به مروان فرياد زد وگفت : من گفتم كه به اين مرد گستاخى

نكن وتو نپذيرفتى وبه چنين خوارى وتحقيرى گرفتار شدى ، آخر تو

مانند أو نيستى ، وپدرت به مقام پدر أو نمى رسد ، تو پسر مردى رانده

شده ودور افتاده اى ، اما پدر أو پيامبر بزرگوار خداست ، وچه بسا كساني

كه با پاى خود به قبرستان رفته وگور خور را مى كنند .