صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣١١

6 - با مروان بن حكم

باشيد ما بر شما هدايت را باريديم ، ما شما را به نجات مى خوانيم وشما

ما را به آتش دعوت مى كنيد ، وچقدر اين دو مقام از يكديگر دور است .

تو به بنى أمية افتخار مى كنى ومى پندارى كه آنان در جنگ پايدارند

وهمچون شير دلاور ، مادرت به عزايت بنشيند مگر نمى دانى كه خاندان

عبد المطلب پهلوانان بزرگوار وياران ونگهبانان وبزرگمردانند .

به خدا قسم كه تو آنان وهر كس كه از اين خاندان است را ديده اى كه

هرگز سختى ها وخطرها به هراسشان نينداخته واز ميدان دليران

نگريخته اند ، وآنان همچون شيران خشمگين وحمله ورند ، واين تو بودى

كه از ميدانشان گريختى وتو را به اسارت گرفتند ، وبه همراه خويشانت به

خوارى وننگ افتادى .

گمان مى برى كه مى توانى خون مرا بريزى ، اگر خيلى دلاورى چرا

نتوانستى خون آن كس كه بر عثمان حمله برد را بريزى ، كه عثمان را

همچون شترى سر بريد ، وتو در آن وقت همچون گوسفندان صيحه

مى زدى ومثل زنان فرومايه آه وناله سر مى دادى ، چرا از أو دفاع نكردى

وتيرى به جانب قاتلش پرتاب ننمودى ، بلكه بندهاى بدنت مى لرزيد

وچشمانت را از شدت وحشت فرو مىبستى واز ترس جانت از من پناه