صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠٧

5 - با عبد الله بن زبير

زودى پيمانش را شكست وبه جاهليت بازگشت ، وعلي عليه السلام كه در پاره

پيكر پيامبر بود را فريب داد ومردم را گمراه كرد ، وچون در معركهء جنگ با

يورش پيشتازان لشكر روبرو شد ، ودندان تيز جنگاوران پيكرش را در هم

فشرد ، جانش را بي جهت از دست داد ، وبدون هيچ ياورى به خاك افتاد ،

وتو به اسيرى گرفتار شدى ، خسته ومجروح وكوفته ، پايمال سم ستوران

وناتوان از يورش سواران ، وچون مالك اشتر تو را به حضور امام آورد ،

آب دهانت خشكيده بود وبر پاشنه مىچرخيدى ، همچون سگى كه از

شيران هراسيده وفرارى باشد .

واي بر تو ، اين مائيم كه روشنى بخش جهانيم وأمت مسلمان به ما

فخر مى كند وكليدهاى اراده وايمان بدست ماست ، اكنون تو به ما حمله

مى كنى ؟ تو هستى كه زنان را فريب مى دهى بر فرزندان پيامبران فخر

مى فروشى ؟ سخنان ما را كه مردم مى پذيرفتند تو وپدرت رد مى كنيد .

مردم با اشتياق واجبارا دين جدم را پذيرفتند ، وبعد كه با

أمير المؤمنين عليه السلام بيعت كردند طلحه وزبير از بين آنها پيمان را شكستند

وهمسر پيامبر را فريب دادند وبه جنگ با پدرم برخاستند ، وكشته شدند ،

وتو را به اسارت نزد علي عليه السلام آوردند وأو از گناهت درگذشت

وخويشاونديت را رعايت كرد وتو را نكشت وبخشيد ، بنابراين تو آزاد

شده پدر من هستى ، ومن آقاى تو وپدرت هستم ، اكنون سنگينى گناهت

را احساس كن .