صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٣٠١

4 - با عمرو بن عاص ومروان وابن زياد

افتخار كنى ، تو رها شده اى وپدرت طرد شده پيامبر است ، وتو هر روز از

پستى به بدى مىگرائى ودر اين دو گرفتارى ، آيا فراموش كردى آن روز كه

دست بسته تو را به حضور أمير المؤمنين عليه السلام آوردند ، وبا چشم خود

شيرى را ديدى كه از چنگالش خون مى چكيد ، ودندانهايش را به هم

مى فشرد ، ومفهوم اين شعر را مىنگريستى :

شيرى كه چون شيران فريادش را بشنوند ، سراسيمه فرار كنند

وسرگين اندازند .

ولى أمير المؤمنين عليه السلام تو را بخشيد واز خفقان مرگ رها شدى ،

ونفس تنگت كه نمى گذاشت آب دهانت را فرو برى ، باز شد وبه حال

آمدى ، اما بجاى آنكه سپاس ما را بگذارى به بدگوئى ما پرداختى

وجسارت ورزيدى ، در صورتي كه مى دانى ما هرگز ننگى بر دامانمان

ننشسته وخوار وخسران به سراغمان نيامده است .

واما تو اى زياد ، به قريش چه كار دارى ، كسى براي تو نسب درست

وشاخهء برومند ، وپيشينهء استوار ، وجايگاه رشد ارزشمندى نمى شناسد ،

مادرت زنى زناكار بود كه مردهاى قريش وبدكاران عرب با أو رابطه

داشتند ، ووقتي كه به دنيا آمدى پدرت معلوم نبود تا اينكه اين مرد - وبه

معاوية اشاره كرد - پس از مرگ پدرش تو را برادر خود خواند .

در اين صورت به چه چيزى افتخار مى كنى ، تو را همان رسوائى

مادرت بس است ، ودر افتخار ما همين كافى است كه جد ما رسول