صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٩٥

3 - در فضيلت أهل بيت واينكه خلافت تنها شايسته آنانست

ندارد ، هر كه آية اى از قرآن را خوانده آن را نزد من بياورد ، هرگاه كسى

آية اى را مى آورد وشاهدي بر آن اقامه مى كرد آن آية را مى نوشت واگر

شاهدي نداشت آن را نمى نوشت ، آنگاه گفتند : از قرآن آيات بسيارى گم

شده است ، بلكه دروغ مى گويند ، سوگند به خدا بلكه آن نزد اهلش جمع

شده وحفظ گرديده است .

آنگاه عمر به قضات وواليان امرش دستور داد : فكر كنيد

وعقايدتان را بيان داريد كه حق چيست ، أو وبعضي از واليان امرش در

مشكل بزرگى افتادند وپدرم آنان را از مشكل خارج ساخت ، تا به آن بر

آنها احتجاج جويد ، اما گاه قضات نزد خليفهء خود مى آمدند در حالي كه در

يك امر مشترك احكام متعددى را بيان مى نمودند ، اما همه را امضا

مى كرد ، چرا كه خداوند به أو حكمت وروش قضاوت نداده بود .

وهر گروه از مخالفين ما از مسلمانان گمان مى كنند كه جايگاه

خلافت وعلم در غير ماست ، از خداوند بر كساني كه بما ظلم كرده وحق

ما را انكار كرده ، ومردم را بر ما مسلط نموده ، وبراي مردم راهى را بر عليه

ما گشودند كه بوسيلهء تو بدان احتجاج ودليل آورده شود ، وخداوند ما را

كافى بوده وبهترين سرپرست است .

مردم بر سه دسته اند : مؤمني كه حق ما را مى شناسد وتسليم ما

بوده ، واز ما پيروى مى كند ، أو نجات يافته ودوستدار ماست واز امر

خداوند تبعيت مى كند ، ودشمن ما كه از ما بيزارى جسته وما را لعن