صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٤

مقدمه مؤلف

مى دانست آن حضرت در نهاد مردم موقعيت بزرگى را داراست ودر بين

مردم محبوبيت عظيمى دارد ، واز طرف ديگر نمى توانست براي مخالفت

با امام از حربهء قتل عثمان وخونخواهى از أو استفاده كند ، چرا كه آن

حضرت به هنگام مؤحاصره عثمان از مدافعين أو بشمار مى آمد .

آنچه از مذاكرات معاوية با يارانش بدست آمد عبارت بود از :

1 - نوشتن نامه هائى براي بزرگان ورؤساى قبائل وسرشناسان

شهرها ودادن رشوه هاى كلان به آنها .

2 - اعزام جاسوسان وخبر گزارانى به همه شهرهائى كه خلافت

امام را پذيرفته بودند .

در اجراى اين امر دو جاسوس ماهر ومورد اعتمادش را به كوفه

وبصره فرستاد ، اين دو جاسوس در كوفه وبصره دستگير شده وامام حسن

عليه السلام وعبد الله بن عباس كه از طرف امام حاكم بصره بود آن دو را بقتل

رساندند .

پس از اين جريان امام طي نامه اى به معاوية اخطار كرد وأو را

تهديد به جنگ نمود ، معاوية كه از وصول نامه امام بشدت ناراحت شده

بود در صدد بر آمد از فريبكارى خود عذرخواهى نموده واز خودش در

برابر كار زشتى كه مرتكب شده دفاع كند ، ودر اين مورد چاره اى جز اين

نداشت كه خوشحالى خود از شهادت أمير المؤمنين عليه السلام را انكار كند ،

ودر باره اعزام جاسوسها هم بهتر ديد كه جريان را مسكوت گذارد واز بيان

آن چشم پوشى نمايد .

معاوية در پاسخ نامه عبد الله بن عباس نيز همين شيوه را به كار برد ،