صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ٢٣١

1 - نزد معاوية در فضيلت پدرش

فرستاده گفت : نزد أو اين افراد هستند - ونام آنان را برد - ، امام فرمود : آنان

را چه شده است ، چرا سقف بر سرشان فرو نمى ريزد وعذاب الهى

از جائى كه گمان نمى كنند بر سرشان وارد نمى شود .

هنگامى كه نزد معاوية رسيد أو از امام بسيار استقبال كرده وبا

ايشان مصافحه نمود ، معاوية گفت : اين گروه گفتارم را عمل نكرده ونزد تو

فرستادند ، تا از تو اقرار بگيرند كه عثمان مظلوم كشته شده است ، واين كه

پدرت أو را كشته است ، گفتارشان را بشنو آنگاه بمانند كلامشان پاسخشان

را بگو ، وجود من تو را از سخن گفتن باز ندارد .

امام فرمود : سبحان الله ، خانه خانهء تو واجازهء در آن از توست ،

سوگند به خدا اگر به آنان پاسخ دهم از ناسزاگوئى به تو حيا مى كنم ، واگر

آنان بر ارادهء تو غالب گرديدند ، از ضعف تو حيا وشرم دارم ، به كدام يك

اقرار داشته واز كدام يك معذرت مى خواهى ، واگر گردهمائى آنان را

مى دانستم به عدهء آنان از بني هاشم مى آوردم ، چه آنكه وجود من به

تنهائى براي آنان ترسناك تر است از وجود همگى آنان براي من ، خداوند

امروز وروزهاى ديگر سرپرست من خواهد بود ، دستور ده تا بگويند ،

مىشنوم ، ونيرو وتوانى جز به اراده خداوند نيست .

آنگاه همگى آنان سخن گفتند وتمامي كلامشان ناسزاگويى به علي عليه

السلام بود ، آنگاه ساكت شدند ، امام عليه السلام به سخن گفتن پرداخت

وفرمود :