صحيفة الحسن ( ع ) ( فارسي ) — الصفحة ١٦٥

27 - هنگاميكه با معاوية صلح كرد

گرفت با معاوية صلح كند ، از خانه خارج شد تا اينكه أو را ديد ، هنگاميكه

با يكديگر اجتماع كردند ، معاوية بالاى منبر رفت ودستور داد امام

روى منبر يك پله پائين تر از أو بايستد .

آنگاه معاوية اينگونه سخن گفت : أي مردم اين حسن پسر على

وپسر فاطمه است ، ما را شايسته خلافت دانسته وخود را سزاوار آن

نمى داند ، وآمده است تا با اختيار صلح كند ، آنگاه گفت : أي حسن

بايست .

امام برخاست واينگونه سخن گفت :

سپاس خداى را سزاست كه به سبب نعمتها وپياپى بودن آنها ،

وبرطرف ساختن شدائد وبلاها نزد دانايان وغير آنها شايسته حمد

وستايش است ، بندگانى كه به وجودش اعتراف دارند ، بسبب آنكه بخاطر

جلالت وبزرگيش از توهم بدور مانده ، واز آنكه أوهام به أو راه يابد برتر

مى باشد ، واز آنكه در أفكار مخلوقاتش قرار گيرد ، وعقول انديشمندان أو

را احاطه نمايد أوج گرفته است .

وگواهى مى دهم كه معبودي جز أو نمى باشد ، در پروردگارى

ووجود ويگانگى اش يكتاست ، بي نياز بوده وشريكي ندارد ، يكتائى

است كه پشتيبان ندارد .

وگواهى مى دهم كه محمد بنده ورسول اوست ، اورا برگزيد

وانتخاب كرد ، از أو خشنود شد ، واو را برانگيخت تا بسوى حق دعوت