توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٥٦٣

احكام نذر وعهد

چنانچه مصرف معينى را قصد كرده ، بايد به همان مصرف برساند واگر مصرف

معينى را قصد نكرده ، بايد به مصرفى برساند كه نسبتي به امام عليه السلام داشته

باشد ، مثلا بر زوار فقير آن امام صرف نمايد ، ويا به مصارف حرم أو برساند ويا

در امرى كه موجب اعلاى نام أو است صرف كند وهم چنين است اگر چيزى

را براي امامزاده‌اى نذر كند .

( مسأله 2673 ) : گوسفندى را كه براي صدقه ، يا براي يكى از امامان

نذر كرده‌اند ، اگر پيش از آن كه به مصرف نذر برسد شير بدهد ، يا بچه بياورد مال

كسى است كه آن را نذر كرده ، مگر آن كه قصدش أعم باشد ، ولى پشم گوسفند

ومقدارى كه چاق مىشود جزء نذر است .

( مسأله 2674 ) : هر گاه نذر كند كه اگر مريض أو خوب شود ، يا

مسافر أو بيايد ، عملي را انجام دهد ، چنانچه معلوم شود كه پيش از نذر كردن

مريض خوب شده ، يا مسافر آمده است ، عمل كردن به نذر لازم نيست .

( مسأله 2675 ) : اگر پدر يا مادر نذر كند كه دختر خود را به سيد شوهر

دهد ، بعد از آن كه دختر به تكليف رسيد ، اختيار با خود أو است ونذر آنان اعتبار

ندارد .

( مسأله 2676 ) : هر گاه با خدا عهد كند كه اگر بحاجت شرعي خود

برسد كارى را انجام دهد ، بعد از آن كه حاجتش بر آورده شد ، بايد آن كار را

انجام دهد ، ونيز اگر بدون آن كه حاجتي داشته باشد ، عهد كند كه كارى را

انجام دهد ، آن عمل بر أو واجب مىشود .

( مسأله 2677 ) : در عهد هم مثل نذر بايد صيغه خوانده شود ومشهور

آنست كه كارى را عهد مىكند انجام دهد ، بايد يا عبادت باشد ، مثل نماز واجب

ومستحب يا كارى باشد كه انجام آن شرعا بهتر از تركش باشد ، ولى ظاهر

آنست كه اين امر معتبر نيست بلكه اگر طورى باشد كه در مسأله ( 2680 )