توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٥٥٠

شكار كردن با سگ شكارى

( ( أول ) ) سگ بطورى تربيت شده باشد كه هر وقت آن را براي گرفتن

شكار بفرستند برود وهر وقت از رفتن جلوگيرى كنند بايستد ، ولى اگر پس از

نزديك شدن به شكار وديدن آن به جلوگيرى نياستد ضرر ندارد ولازم نيست كه

عادتش اين باشد كه تا صاحبش نرسد از شكار نخورد ، بلكه اگر عادتش اين

باشد كه پيش از رسيدن صاحبش از شكار مىخورد ضرر ندارد وهمچنين اگر

عادت به خوردن خون شكار داشته باشد اشكال ندارد .

( ( دوم ) ) صاحبش آن را بفرستد واگر از پيش خود دنبال شكار رود

وحيواني را شكار كند خوردن آن حيوان حرام است . بلكه اگر از پيش خود

دنبال شكار رود ، وبعدا صاحبش بانگ بزند كه زودتر آن را به شكار برساند اگر

چه بواسطة صداى صاحبش شتاب كند ، بنابر احتياط واجب بايد از خوردن

آن شكار خوددارى نمايد .

( ( سوم ) ) كسى كه سگ را مىفرستد بايد مسلمان باشد ، به تفصيلي كه در

شرائط شكار با اسلحه گذشت .

( ( چهارم ) ) شكارچى وقت فرستادن سگ نام خدا را ببرد واگر عمدا نام

خدا را نبرد ، آن شكار حرام است ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد .

( ( پنجم ) ) شكار بواسطة زخمى كه از دندان سگ پيدا كرده بميرد پس

اگر سگ ، شكار را خفه كند ، يا شكار از دويدن يا ترس بميرد حلال نيست .

( ( ششم ) ) كسى كه سگ را فرستاده ، وقتي برسد كه حيوان مرده باشد ،

يا اگر زنده است به اندازه سر بريدن آن وقت نباشد - ولى نه از جهت تأخير

غير معمول در رسيدن به شكار - اما اگر وقتي برسد كه به اندازه سر بريدن وقت

باشد وسر حيوان را نبرد تا بميرد حلال نيست .

( مسأله 2619 ) : كسى كه سگ را فرستاده اگر وقتي برسد كه بتواند

سر حيوان را ببرد ، چنانچه بواسطة تهيه مقدمات آن مانند بيرون آوردن كارد