توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٥٤٨

احكام شكار كردن با اسلحه

را نشان كند واتفاقا حيواني را بكشد ، آن حيوان پاك نيست وخوردن آن هم حرام

است .

( ( چهارم ) ) در وقت به كار بردن اسلحه نام خدا را ببرد ، وچنانچه پيش از

خوردن به هدف نام خدا را ببرد باز هم بنابر أقوى كفايت مىكند ولى اگر عمدا

نام خدا را نبرد شكار حلال نمىشود ، ولى اگر فراموش كند اشكال ندارد .

( ( پنجم ) ) وقتي به حيوان برسد كه مرده باشد ، يا اگر زنده است به اندازه سر

بريدن آن وقت نباشد وچنانچه به اندازه سر بريدن وقت باشد وسر حيوان را

نبرد تا بميرد حرام است .

( مسأله 2611 ) : اگر دو نفر حيواني را شكار كنند ، وشكار يكى از آنان

با مراعاة شرائط گذشته باشد ، ولى شكار ديگرى فاقد بعضي از آنها باشد

مثلا يكى از آن دو نام خدا را ببرد وديگرى عمدا نام خدا را نبرد ، آن حيوان

حلال نيست .

( مسأله 2612 ) : اگر بعد از آن كه حيواني را تير زدند مثلا در آب بيفتد

وانسان بداند كه حيوان بواسطة تير وافتادن در آب جان داده ، حلال نيست

بلكه اگر نداند كه جان دادن آن فقط بواسطة تير بوده ، حلال نمىباشد .

( مسأله 2613 ) : اگر با سگ غصبى يا اسلحه غصبى حيواني را شكار

كند ، شكار حلال است ومال خود أو مىشود ، ولى گذشته از اين كه گناه كرده ،

بايد اجرت اسلحه يا سگ را به صاحبش بدهد .

( مسأله 2614 ) : اگر با آلت شكار چون شمشير بعضي از اعضاى

بدن حيوان مانند دست وپا را از أو جدا كنند آن عضو حرام مىباشد ، ولى

چنانچه آن حيوان را با مراعاة شرائط گذشته در مسأله ( 2610 ) سر ببرند

باقيمانده بدن أو حلال مىشود ، واما اگر آلت شكار - با شرائط گذشته - بدن

حيوان را دو قسمت كند وسر وگردن در يك قسمت بمانند وانسان وقتي برسد