توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٢

احكام طلاق

( ( سوم ) ) مرد بواسطة غائب بودن يا مانند آن از زن خود جدا باشد

بطورى كه نتواند بفهمد كه زن از خون حيض ونفاس پاك است يا نه ، ولى

در اين صورت بنابر احتياط لازم بايد مرد صبر كند تا حد أقل يك ماه از جدا

شدنش از زن بگذرد وبعد أو را طلاق دهد .

( مسأله 2510 ) : اگر زن را از خون حيض پاك بداند وطلاقش دهد

بعد معلوم شود كه موقع طلاق در حال حيض بوده ، طلاق أو باطل است واگر

أو را در حيض بداند وطلاقش دهد بعد معلوم شود پاك بوده ، طلاق أو صحيح

است .

( مسأله 2511 ) : كسى كه مىداند زنش در حال حيض يا نفاس است ،

اگر از أو جدا شود مثلا مسافرت كند وبخواهد أو را طلاق دهد ، بايد تا مدتي

كه يقين يا اطمينان پيدا كند كه زن از آن حيض يا نفاس پاك شده صبر نمايد ،

وبعدا چنانچه بداند كه أو در حالت پاكى است مىتواند أو را طلاق دهد ،

وهمچينين است اگر شك داشته باشد در صورتي كه آنچه را كه در كيفيت طلاق

غائب در مسأله ( 2509 ) گذشت مراعاة كند .

( مسأله 2512 ) : اگر مردى كه از زن خود جدا شده بخواهد زن خود

را طلاق دهد چنانچه بتواند اطلاع پيدا كند كه زن أو در حال حيض يا نفاس است يا

نه ، هر چند اطلاع أو از روى عادت حيض زن ، يا نشانه‌هاى ديگرى باشد ، كه

در شرع معين شده ، اگر أو را طلاق دهد وبعدا معلوم شود كه در حال حيض

يا نفاس بوده ، طلاق أو صحيح نيست .

( مسأله 2513 ) : اگر با عيالش كه از خون حيض ونفاس پاك است

نزديكى كند وبخواهد طلاقش دهد ، بايد صبر كند تا دوباره حيض ببيند وپاك

شود ، ولى زنى را كه نه سالش تمام نشده ، يا معلوم است كه آبستن است ، اگر

بعد از نزديكى طلاق دهند اشكال ندارد ، وهمچنين است اگر يائسه باشد