توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٧

احكام صلح

احكام صلح

مىباشد ، ودر هر صورت هر كدام آنان كه براي شركت كارى كرده است اگر

به قصد مجانى كار نكرده باشد ، مىتواند مزد زحمتهاى خود را به اندازه معمولى با

حفظ نسبت از شريكهاى ديگر بگيرد ، ولى چنانچه مزد معمول بيشتر از مقدار

فائده‌اى باشد كه در فرض صحت شركت مىبرده همان مقدار فائده را

مىتواند بگيرد .

احكام صلح

( مسأله 2168 ) : صلح آنست كه انسان با ديگرى سازش كند كه

مقدارى از مال يا منفعت مال خود را ملك أو كند ، يا از طلب ، يا حق خود بگذرد

كه أو هم در عوض ، مقدارى از مال ، يا منفعت مال خود را به أو واگذار نمايد

يا از طلب ، يا حقي كه دارد بگذرد ، بلكه اگر بدون آن كه عوض بگيرد با كسى

سازش كند كه مقدارى از مال ، يا منفعت مال خود را به أو واگذار كند ، يا از طلب

يا حق خود بگذرد ، باز هم صلح صحيح است .

( مسأله 2169 ) : كسى كه مالش را به ديگرى صلح مىكند ، بايد بالغ

وعاقل وقصد صلح داشته وكسى أو را مجبور نكرده باشد ، وبايد سفيه وممنوع

از تصرف در آن مال بواسطة ورشكستگى هم نباشد .

( مسأله 2170 ) : لازم نيست صيغه صلح به عربى خوانده شود ، بلكه با

هر لفظي كه بفهماند با هم صلح وسازش كرده‌اند صحيح است .

( مسأله 2171 ) : اگر كسى گوسفندهاى خود را به چوپان بدهد