توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٩

مصرف زكاة

( مسأله 1940 ) : كسى كه مىگويد فقيرم وقبلا فقير نبوده ، چنانچه از

گفته أو اطمينان پيدا نشود ، احتياط واجب آنست كه به أو زكات ندهند .

( مسأله 1941 ) : كسى كه بايد زكات بدهد ، اگر از فقيرى طلبكار باشد

مىتواند طلبي را كه از أو دارد ، بابت زكات حساب كند .

( مسأله 1942 ) : اگر فقير بميرد ، ومال أو به اندازه قرضش نباشد ، انسان

مىتواند طلبي را كه از أو دارد بابت زكات حساب كند بلكه اگر مال أو به اندازه

قرضش باشد ، وورثه قرض أو را ندهند ، يا به جهت ديگر انسان نتواند طلب خود

را بگيرد ، نيز مىتواند طلبي را كه از أو دارد ، بابت زكات حساب كند .

( مسأله 1943 ) : چيزى را كه انسان بابت زكات به فقير مىدهد ، لازم

نيست به أو بگويد كه زكات است ، بلكل اگر فقير خجالت بكشد مستحب است

مال را به قصد زكات به أو داده ، وزكات بودنش را اظهار ننمايد .

( مسأله 1944 ) : اگر به خيال اين كه كسى فقير است به أو زكات بدهد ، بعد

بفهمد فقير نبوده ، يا از روى ندانستن مسأله به كسى كه مىداند فقير نيست زكات

بدهد كافى نيست ، پس چنانچه چيزى را كه به أو داده باقي باشد ، بايستى از أو

بگيرد ، وبه مستحق بدهد واگر از بين رفته باشد ، پس اگر كسى كه آن چيز را

گرفته مىدانسته زكات است ، انسان مىتواند عوض آن را از أو بگيرد ، وبه مستحق

بدهد واگر نمىدانسته زكات است ، نمىتواند چيزى از أو بگيرد ، وبايد از مال

خودش عوض زكات را به مستحق بدهد .

( مسأله 1945 ) : كسى كه بدهكار است ونمىتواند بدهى خود را بدهد

اگر چه مخارج سال خود را داشته باشد ، مىتواند براي دادن قرض خود زكات

بگيرد ، ولى بايد مالي را كه قرض كرده در معصيت خرج نكرده باشد .

( مسأله 1946 ) : اگر به كسى كه بدهكار است ونمىتواند بدهى خود را

بدهد زكات بدهد ، بعد بفهمد قرض را در معصيت مصرف كرده ، چنانچه آن