توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٢٦٣

شكهاى صحيح

داشته ، كه مثلا دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، وبنا را بر سه گذاشته ، ولى نداند

كه گمانش به خواندن سه ركعت بوده ، يا هر دو طرف در نظر أو مساوى بوده ،

لازم نيست نماز احتياط را بخواند .

( مسأله 1215 ) : اگر بعد از ايستادن شك كند كه دو سجده را بجا

آورده يا نه ، ودر همان موقع يكى از شكهائى كه اگر بعد از تمام شدن دو سجده

اتفاق بيفتد صحيح مىباشد ، براي أو پيش آيد ، مثلا شك كند كه دو ركعت

خوانده يا سه ركعت ، چنانچه بدستور آن شك عمل كند نمازش صحيح است ،

ولى اگر موقعى كه تشهد مىخواند يكى از آن شكها اتفاق بيفتد ، چنانچه بر

فرض علم به آنكه دو سجده را آورده بايد بنا مىگذاشت بر اين كه در ركعتي

است كه تشهد ندارد ، نمازش باطل است ، همچون مثالي كه گذشت ، وگرنه

نمازش صحيح است ، مثل اين كه شك كند دو ركعت خوانده يا چهار ركعت .

( مسأله 1216 ) : اگر پيش از آن كه مشغول تشهد شود ، يا پيش از

ايستادن - در ركعتهائى كه تشهد ندارد - شك كند كه يك يا دو سجده را بجا

آورده يا نه ، ودر همان موقع يكى از شكهائى كه بعد از تمام شدن دو سجده

صحيح است ، برايش پيش آيد نمازش باطل است .

( مسأله 1217 ) : اگر موقعى كه ايستاده بين سه وچهار يا بين سه

وچهار وپنج شك كند ، ويادش بيايد كه يك يا دو سجده از ركعت پيش را بجا

نياورده نمازش باطل است .

( مسأله 1218 ) : اگر شك أو از بين برود ، وشك ديگرى برايش پيش

آيد ، مثلا أول شك كند كه دو ركعت خوانده يا سه ركعت ، بعد شك كند كه سه

ركعت خوانده يا چهار ركعت ، بايد بدستور شك دوم عمل نمايد .

( مسأله 1219 ) : اگر بعد از نماز شك كند كه در حال نماز مثلا بين دو

وچهار شك كرده ، يا بين سه وچهار ، مىتواند بدستور هر دو شك عمل كند ،