توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ١٦٨

احكام وقت نماز

وقت باقي است يا مأيوس از بر طرف شدن آن باشد مىتواند در أول وقت تيمم

كند ونماز بخواند ، ولى اگر مأيوس نباشد بايد صبر كند تا عذرش بر طرف شود

وچنانچه عذر أو بر طرف نشد ، در آخر وقت نماز بخواند ، ولازم نيست بقدرى

صبر كند كه فقط بتواند كارهاى واجب نماز را انجام دهد ، بلكه اگر براي

مستحبات نماز نيز مانند اذان واقامه وقنوت اگر وقت دارد مىتواند تيمم كند ،

ونماز را با آن مستحبات بجا آورد . ودر عذرهاى ديگر غير از موارد تيمم اگر

چه مأيوس نباشد كه عذر أو بر طرف شود جايز است أول وقت نماز بخواند ،

ولى چنانچه در أثناء وقت عذرش بر طرف گردد لازم است اعاده نمايد .

( مسأله 761 ) : كسى كه مسائل نماز وشكيات وسهويات را نمىداند

واحتمال مىدهد كه يكى از اينها در نماز پيش آيد ، وبواسطة ياد نگرفتن

مخالفت حكم الزامي نمايد بايد براي ياد گرفتن اينها نماز را از أول وقت تأخير

بيندازد ، ولى اگر به اميد آن كه بر وجه صحيح نماز را انجام دهد در أول وقت

مشغول نماز شود ، پس اگر در نماز مسأله‌اى كه حكم آن را نمىداند پيش نيايد ،

نماز أو صحيح است ، واگر مسأله‌اى كه حكم آن را نمىداند پيش آيد ، جايز است

به يكى از دو طرفي كه احتمال مىدهد عمل نمايد ونماز را تمام كند . ولى بعد

از نماز بايد مسأله را بپرسد كه اگر نمازش باطل بوده ، دوباره بخواند ، واگر

صحيح بوده اعاده لازم نيست .

( مسأله 762 ) : اگر وقت نماز وسعت دارد وطلبكار هم طلب خود را

مطالبه مىكند ، در صورتي كه ممكن است ، بايد أول قرض خود را بدهد ، بعد

نماز بخواند ، وهمچنين است اگر كار واجب ديگرى كه بايد فورا آن را بجا آورد

پيش آمد كند . مثلا ببيند مسجد نجس است بايد أول مسجد را تطهير كند ، بعد

نماز بخواند ، وچنانچه در هر دو صورت أول نماز بخواند معصيت كرده ، ولى

نماز أو صحيح است .