توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٦٥١

" احكام هبه "

" احكام هبه "

احكام هبه "

هبه عبارت است از تمليك عين مجانا - بدون اين كه در مقابل عين عوضى

دريافت كند - وبخشيده شده بايد عين - اگر چه به نحو مشاع - باشد ، نه منفعت ، وچه

در خارج باشد يا در ذمه ، در صورتي كه به غير كسى كه در ذمهء اوست ببخشد ، واگر

به كسى كه آن عين در ذمهء اوست ببخشد ، ذمهء مديون برئ مى شود ، ونمى تواند به

آن چه بخشيده رجوع كند .

مسأله 2416 - در هبه ايجاب وقبول معتبر است ، چه به لفظ باشد - مثل آن كه

بگويد : " اين كتاب را به تو بخشيدم " وكسى كه به أو بخشيده شده بگويد : " قبول

كردم " - يا به فعل باشد ، مثل آن كه كتاب را به قصد بخشش به طرف بدهد ، وأو هم

به قصد قبول بگيرد .

مسأله 2417 - معتبر است هبه كننده عاقل وبالغ وقاصد باشد ، وبر هبه اكراه نشده

باشد ، وبه واسطهء سفاهت وافلاس ممنوع از تصرف در مالش نباشد ، ومالك مالي

باشد كه مى بخشد ، يا بر آن ولايت داشته باشد ، واگر نه آن هبه فضولي است وصحت

آن منوط به اجازه ء كسى است كه اجازه ء أو معتبر است .

مسأله 2418 - در هبه قبض معتبر است ، پس اگر مالي را به كسى ببخشد ، تا به قبض

أو ندهد ، هبه محقق نمى شود ، وبايد كسى كه مال به أو بخشيده شده ، به اذن هبه

كننده قبض كند ، ولى اگر آن چه را بخشيده ، در تصرف كسى باشد كه به أو بخشيده ،

كفايت از قبض مى كند .

وقبض در غير منقول - مانند خانه وزمين - به اين است كه مانع از تصرف را

بر طرف كند ، ومال را در استيلاى كسى كه به أو بخشيده قرار دهد ، ودر منقول به اين

است كه به طرف بدهد ، وطرف هم از أو بگيرد .

مسأله 2419 - اگر مالي را به كسى كه به حد بلوغ نرسيده يا به ديوانه ببخشد ، معتبر