توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٦٤١

" احكام ضمان "

" احكام ضمان "

" احكام ضمان "

مسأله 2363 - اگر انسان بخواهد ضامن شود كه بدهى كسى را بدهد ، ضامن شدن

أو در صورتي صحيح است كه به هر لفظي - اگرچه عربى نباشد - يا به عملي به

طلبكار بفهماند كه من ضامن شده أم طلب تو را بدهم ، وطلبكار هم قبول كند ،

وراضى بودن بدهكار شرط نيست .

مسأله 2364 - ضامن وطلبكار بايد عاقل وبالغ باشند ، وبايد كسى هم آنها را به

ناحق اكراه نكرده باشد وسفيه ومفلس نباشند ، مگر به اذن يا اجازه ء ولى سفيه

وطلبكاران مفلس .

واين شرطها در بدهكار معتبر نيست ، بنابر اين اگر كسى ضامن شود كه بدهى

بچه يا ديوانه يا سفيه يا مفلس را بدهد ، صحيح است .

مسأله 2365 - هرگاه براي ضامن شدن خودش شرطي قرار دهد ، مثلا بگويد : ( اگر

بدهكار قرض تو را نداد من ضامنم ) صحت ضمان محل اشكال است .

مسأله 2366 - كسى كه انسان ضامن بدهى أو مى شود بايد بدهكار باشد ، پس اگر

كسى بخواهد از ديگرى قرض كند ، تا وقتي قرض نكرده نمى شود ضامن أو شد .

مسأله 2367 - در صورتي انسان مى تواند ضامن شود كه طلبكار وبدهكار وجنس

بدهى همه در واقع معين باشند ، پس اگر دو نفر از كسى طلبكار باشند وانسان

بگويد : ( من ضامن هستم كه طلب يكى از شماها را بدهم ) چون معين نكرده كه

طلب كدام را مى دهد ، ضامن شدن أو باطل است ، ونيز اگر كسى از دو نفر طلبكار

باشد وشخصي بگويد : ( من ضامن هستم كه بدهى يكى از آن دو نفر را به تو بدهم )

چون معين نكرده كه بدهى كدام را مى دهد ، ضامن شدن أو باطل