توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٦٣٧

" احكام حواله "

" احكام حواله "

" احكام حواله "

مسأله 2342 - اگر انسان طلبكار خود را حواله دهد كه طلب خود را از ديگرى بگيرد

وطلبكار قبول نمايد ، بعد از آن كه حواله با شرايطى كه خواهد آمد محقق شد ، كسى

كه به أو حواله شده بدهكار مى شود ، وديگر طلبكار نمى تواند طلبي را كه دارد از

بدهكار أولى مطالبه نمايد .

مسأله 2343 - بدهكار وطلبكار بايد عاقل وبالغ باشند ، وبايد كسى آنها را به ناحق

اكراه نكرده باشد ، وسفيه - يعنى كسى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف

مى كند - نباشند ، مگر اين كه با اذن يا اجازه ء ولى باشد ، ولى اگر حواله بر برئ - يعنى

شخصي كه به حواله دهنده بدهكار نيست - باشد وحواله دهنده سفيه باشد اشكال

ندارد ، وهمچنين معتبر است بدهكار وطلبكار به واسطهء افلاس به حكم حاكم شرع

از تصرف در أموال منع نشده باشند ، واما اگر حواله بر شخص برئ باشد وحواله

دهنده مفلس باشد ، اشكال ندارد .

مسأله 2344 - حواله دادن بر كسى كه بدهكار نيست ، در صورتي صحيح است كه

أو قبول كند ، ونيز اگر انسان بخواهد به كسى كه جنسي بدهكار است ، جنس ديگر

حواله دهد ، مثلا به كسى كه جو بدهكار است گندم حواله دهد ، تا أو قبول نكند

حواله صحيح نيست .

مسأله 2345 - موقعى كه انسان حواله مى دهد بايد بدهكار باشد ، پس اگر بخواهد

از كسى قرض كند ، تا وقتي از أو قرض نكرده نمى تواند أو را به كسى حواله دهد كه

آنچه را بعد قرض مى دهد از آن كس بگيرد .

مسأله 2346 - حواله دهنده وطلبكار بايد مقدار حواله وجنس آن را بدانند ، پس

اگر مثلا ده من گندم وده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد وبه أو بگويد : ( يكى