توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٥٧٦

" احكام امر به معروف ونهى از منكر "

ورشوه اى كه حاكم براي حكم مى گيرد .

37 - كم فروشى .

38 - غش مسلمين .

39 - خوردن مال يتيم به ظلم .

40 - شهادت دادن به ناحق .

41 - كتمان شهادت .

42 - اشاعهء فاحشة وگناه بين مؤمنين .

43 - فتنه .

44 - سخن چينى كردن كه موجب تفرقه بين مؤمنين شود .

45 - ناسزا گفتن به مؤمن واهانت به مؤمن وذليل كردن أو .

46 - بهتان بر مؤمن ( تهمت زدن به مؤمن )

47 - غيبت ، وآن ذكر عيب مستور وپوشيده ء مؤمن ، در غياب أو است ، چه آن

عيب را به گفتار بيان كند ، يا به رفتار بفهماند ، هر چند در اظهار عيب مؤمن قصد

اهانت وهتك حيثيت نداشته باشد ، واگر به قصد اهانت ، عيب مؤمن را اظهار

نمايد ، دو گناه مرتكب شده است .

ومرتكب غيبت بايد توبه كند ، وبنابر احتياط واجب از كسى كه غيبت أو را

كرده ، حليت بطلبد ، مگر آن كه حليت طلبيدن موجب مفسده اى شود .

ودر مواردى غيبت جايز است :

1 ) متجاهر به فسق ، يعنى كسى كه آشكارا وعلني گناه مى كند ، كه غيبت كردن

از أو در همان گناه جايز است .

2 - غيبت كردن مظلوم از ظالمي كه بر أو ظلم كرده ، نسبت به آن ظلم .

3 - در مورد مشورت ، كه اظهار عيب به قصد نصيحت مشورت كننده ، در

حدى كه نصيحت محقق شود ، جايز است .

4 - غيبت بدعت گذار در دين ، وكسى كه موجب گمراهى مردم مى شود .

5 - غيبت براي اظهار فسق شاهد ، يعنى اگر كسى كه شهادت مىدهد فاسق است ،

غيبت أو به اظهار فسق أو ، براي آن كه به شهادت أو حقي ضايع نشود ، جايز است .

6 - غيبت كردن از شخصي براي دفع ضرر از جان يا عرض يا مال آن شخص .

7 - غيبت كردن از گناهكار به قصد بازداشتن ا واز آن گناه ، در صورتي كه به

غير آن بازداشتن أو ممكن نباشد .