توضيح المسائل ( فارسي ) — الصفحة ٥٥١

مصرف زكات

( هفتم ) في سبيل الله ، يعنى أمور خيرية اى كه مى شود آنها را به قصد قربت

انجام داد ، وبنابر احتياط واجب كارهايى باشد كه مصلحت عمومى داشته باشد ،

مانند بناى مساجد ومدارس ديني وساختن بيمارستان وآسايشگاه براي

سالخوردگان ومانند اينها .

( هشتم ) ابن السبيل ، يعنى مسافري كه در سفر درمانده شده .

واحكام اينها در مسائل آينده مى آيد .

مسأله 1943 - احتياط واجب آن است كه فقير ومسكين بيشتر از مخارج سال خود

وعيالاتش را از زكات نگيرد ، واگر مقدارى پول يا جنس دارد فقط به اندازه ء كسرى

مخارج يك سالش زكات بگيرد .

مسأله 1944 - كسى كه مخارج سالش را داشته ، اگر مقدارى از آن را مصرف كند

وبعد شك كند كه آنچه باقي مانده به اندازه ء مخارج يك سال أو هست يا نه ، نمى تواند

زكات بگيرد .

مسأله 1945 - صنعت گر يا مالك يا تاجرى كه در آمد أو از مخارج سالش كمتر

است ، مى تواند براي كسرى مخارجش زكات بگيرد ، ولازم نيست ابزار كار يا ملك

يا سرمايهء خود را به مصرف مخارج برساند .

مسأله 1946 - فقيرى كه خرج سال خود وعيالاتش را ندارد ، اگر خانه اى دارد كه

ملك اوست ودر آن نشسته ، يا وسيلهء سواري دارد ، چنانچه بدون اينها نتواند

زندگى كند - اگر چه براي حفظ آبرويش باشد - مى تواند زكات بگيرد ، وهمچنين

است أثاث خانه وظرف ولباس تابستانى وزمستانى وچيزهايى كه به آنها احتياج

دارد ، وفقيرى كه اينها را ندارد ، اگر به اينها احتياج داشته باشد مى تواند از زكات

خريدارى نمايد .

مسأله 1947 - فقيرى كه ياد گرفتن صنعت براي أو مشكل نيست ، بايد ياد بگيرد

وبا گرفتن زكات زندگى نكند ، ولى تا وقتي كه مشغول ياد گرفتن است مى تواند زكات

بگيرد .

مسأله 1948 - به كسى كه قبلا فقير بوده ومى گويد فقيرم وشك در زوال فقرش